Πρώτες Κυρίες σε Απόγνωση: Όταν το «Prestige» Χρειάζεται… Πάρκινγκ και Σωματοφύλακα. Του Άρη Νότη

Πώς το κρατικό αυτοκίνητο με τον αστυνομικό-οδηγό μετατρέπεται για τις συζύγους των πρώην Προέδρων σε σύμβολο εξωφρενικού κύρους και αναγνώρισης. 

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική ιστορία αυτού του τόπου που η τραγωδία συναντά την απόλυτη φαρσοκωμωδία, αφήνοντας τους πολίτες με ανοιχτό το στόμα. 

Διότι, ενώ ο απλός κοσμάκης μετράει το ευρώ για να πληρώσει την ακρίβεια στο ρεύμα και τα είδη πρώτης ανάγκης, η μεγάλη συζήτηση στα υψηλά κλιμάκια αφορά κάτι πολύ πιο ιερό: την ψυχική υγεία και την αυτοεκτίμηση των πρώην «Προεδρίνων».

Η πρόσφατη αποκάλυψη και οι δηλώσεις περί «prestige» έβγαλαν μαχαίρια για το πολυτιμότερο αγαθό της κυπριακής δημοκρατίας: το κρατικό αυτοκίνητο με τον αστυνομικό-οδηγό για τις συζύγους των πρώην Προέδρων. 

Διότι, όπως σοφά αναρωτήθηκε επώνυμα πρώην Πρώτη Κυρία, είναι ποτέ δυνατόν ένα κράτος να αφήνει μια γυναίκα που ο σύζυγος της υπηρέτησε στο ύπατο αξίωμα να «κόβει βόλτες μόνη της για να βρει πάρκινγκ;»

Εδώ ακριβώς καταρρέει η σύγχρονη πολιτική θεωρία. 

Τι να το κάνεις το Σύνταγμα, τι να την κάνεις τη διάκριση των εξουσιών, όταν η αστική ευπρέπεια απειλείται από την ανεύρεση κενής θέσης στάθμευσης στους πολυσύχναστους δρόμους της πόλης; 

Πώς να σταθεί το κύρος της Κυπριακής Δημοκρατίας στο ύψος των περιστάσεων, αν η σύζυγος του εκάστοτε πρώην άρχοντα δεν έχει τον δικό της προσωπικό παρκαδόρο με υπηρεσιακό πηλήκιο και χειροπέδες στην τσέπη;

Απέναντι σε αυτό το μεγαλείο της θεσμικής παράκρουσης, η παγκόσμια ιστορία προσφέρει μια θλιβερή, σχεδόν γραφική αντίθεση: τον αείμνηστο Χοσέ «Πέπε» Μουχίκα στην Ουρουγουάη. 

Ο άνθρωπος αυτός, ως εν ενεργεία Πρόεδρος, αρνήθηκε το προεδρικό μέγαρο, ζούσε σε ένα ταπεινό αγρόκτημα, οδηγούσε μόνος του ένα σαράβαλο Σκαραβαίο του '87 και δώριζε το 90% του μισθού του.

 Χωρίς φρουρούς να τον λιβανίζουν, χωρίς αστυνομικές πομπές να κόβουν την κυκλοφορία, χωρίς να επικαλεστεί ποτέ το «prestige» για να γλυτώσει το περπάτημα δύο τετραγώνων. 

Αλλά τι ήξερε ο Μουχίκα από… σοβαρά κράτη; 

Στην Κύπρο μας, το κύρος δεν μετριέται με την εντιμότητα ή την εγγύτητα στον λαό, αλλά με το πόσοι δημόσιοι υπάλληλοι σε ακολουθούν για να σου κρατούν την ομπρέλα.

Κάπως έτσι, φτάνουμε στο εξής σουρεαλιστικό δίλημμα: από τη μία έχουμε πολίτες που παλεύουν να τα βγάλουν πέρα και, από την άλλη, την αγωνία των ελίτ για το αν η αποχώρηση από την εξουσία συνοδεύεται από την αναγκαία έκπτωση στην πολυτέλεια. 

Διότι στην Κύπρο του 2026, το μεγαλύτερο εθνικό τραύμα δεν είναι η κατοχή ή η οικονομική εξαθλίωση, αλλά ο κίνδυνος να αναγκαστεί μια πρώην «Προεδρίνα» να κατέβει από το θρόνο της και να περπατήσει στο πεζοδρόμιο σαν κοινός θνητός.

Και ύστερα απορούμε γιατί ο κόσμος γυρίζει την πλάτη στα κοινά. Μα είναι απλό: γιατί κάποιοι θεωρούν τη χώρα οικογενειακή τους επιχείρηση και το κράτος προσωπικό τους παρκαδόρο.

Υ.Γ. Μετά την σχετική κατακραυγή, η εν λόγω κυρία αναδιπλώθηκε και έθεσε τον προσωπικό της φύλακα-οδηγό σε δημόσια διάθεση για απόσπαση, αποδεικνύοντας ότι το δημόσιο «κράξιμο» είναι τελικά ο πιο αποτελεσματικός σύμβουλος.

---

Ο Άρης Νότης είναι δημοσιογράφος, συγγραφέας και εκδότης του ηλεκτρονικού περιοδικού ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΥΕΞΙΑ. Με εξειδίκευση στην υπνοθεραπεία και τον νευρογλωσσικό προγραμματισμό, προσεγγίζει θέματα προσωπικής ανάπτυξης, ενώ παράλληλα παρουσιάζει συνεντεύξεις και ποικίλη ύλη που εμπνέει και ενημερώνει. Για συνεντεύξεις, συνεργασία ή σχόλια: arionasorama@gmail.com