Το ακριβό τίμημα του Μαραθωνίου – και ποιος το πλήρωσε. Του Άρη Νότη

Φωτογραφία Euronews

Ποιοι ήταν τελικά εκείνοι που κλήθηκαν να πληρώσουν το «μάρμαρο» μιας φιέστας σχεδιασμένης για εξωτερική κατανάλωση...

Την περασμένη Κυριακή πραγματοποιήθηκε ο Μαραθώνιος Λευκωσίας, υπό την αιγίδα της Κυπριακής Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως τονίστηκε με έμφαση. Η διοργάνωση διεξήχθη στους δρόμους της πρωτεύουσας με το σλόγκαν «The Capital Race».

Η δημόσια συζήτηση επικεντρώθηκε στο ρεκόρ συμμετοχών – περισσότερους από 8.000 δρομείς από όλο τον κόσμο – και στο πόσο «αγκαλιάστηκε» το γεγονός από τους κατοίκους της Λευκωσίας.

Μετά το πέρας της διοργάνωσης, τα μετάλλια απονεμήθηκαν, οι χορηγοί προβλήθηκαν, τα χαμόγελα απαθανατίστηκαν και η πόλη επανήλθε, θεωρητικά, στους κανονικούς της ρυθμούς.

Θεωρητικά.

Διότι αν κάτι αξίζει πραγματικά να καταγραφεί στον απολογισμό αυτού του Μαραθωνίου, δεν είναι οι χρόνοι των δρομέων, ούτε οι φωτογραφίες του Δημάρχου στην εκκίνηση και στον τερματισμό, ούτε οι αυτοσυγχαρητήριες αναφορές περί άψογης διοργάνωσης.

Φωτογραφία Euronews

Αυτό που αξίζει να σημειωθεί είναι το αθέατο κόστος.

Και αυτό το κόστος δεν το πλήρωσαν ούτε οι αποφασίζοντες, ούτε οι διοργανωτές, ούτε οι χορηγοί.

Το πλήρωσαν οι εργαζόμενοι.
Οι εργαζόμενοι της Κυριακής.

Νυχτοφύλακες, καθαρίστριες, υπάλληλοι εστίασης, διανομείς, προσωπικό ασφαλείας. 

Άνθρωποι που σχολούσαν ή κατευθύνονταν προς τη δουλειά τους τις πρώτες πρωινές ώρες και βρέθηκαν εγκλωβισμένοι σε μια πόλη κλειστή από κάθε κατεύθυνση, σε έναν αναγκαστικό αδιέξοδο λαβύρινθο.

Κεντρικοί και περιφερειακοί δρόμοι αποκλεισμένοι.
Χωρίς ουσιαστικές εναλλακτικές διαδρομές.
Χωρίς λειτουργική δημόσια συγκοινωνία.
Χωρίς ενημέρωση που να έχει οποιοδήποτε όφελος.

Για πολλούς, η μόνη επιλογή ήταν το ταξί.
Και για αρκετούς, το κόμιστρο ξεπέρασε το ημερομίσθιο.

Εργάστηκαν, δηλαδή, για να πληρώσουν τη μετακίνησή τους.
Εργάστηκαν «τσάμπα».

Όχι από επιλογή, αλλά από ανάγκη.
Όχι επειδή το σύστημα δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, αλλά επειδή απλώς δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να τους υπολογίσει.

Αυτός είναι ο πραγματικός απολογισμός του Μαραθωνίου.

Μια πόλη που έκλεισε για να τρέξουν κάποιοι, να διαφημιστούν κάποιοι άλλοι, και άνοιξε ξανά πατώντας πάνω στην εξάντληση και την οικονομική απώλεια άλλων.

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στον μεγάλο χορηγό, την Τράπεζα Κύπρου, η οποία για ακόμη μία φορά επένδυσε στην εικόνα της κοινωνικής ευαισθησίας.

Μια ευαισθησία που εκφράζεται άνετα μέσα από μαραθωνίους και φιέστες, αλλά παραμένει αόρατη όταν πρόκειται για καταχρηστικές ρήτρες, παράνομες εκποιήσεις και οικονομικές πρακτικές που επί χρόνια έχουν συνθλίψει πραγματικούς ανθρώπους.

Αν λοιπόν κάτι οφείλεται μετά από αυτόν τον Μαραθώνιο, δεν είναι άλλα συγχαρητήρια.

Είναι μια ειλικρινής συγγνώμη.

Και ένα ευχαριστώ – έστω καθυστερημένο – προς εκείνους που, άθελά τους, χρηματοδότησαν αυτή τη «γιορτή» με τον χρόνο, τον κόπο και το εισόδημά τους.

Κι ας ελπίσουμε του χρόνου ότι ο σχεδιασμός θα τους λάβει κι αυτούς υπόψη, κι αντί να τους φέρει ξανά σε απόγνωση, θα τους δώσει την αξιοπρέπεια που τους αρμόζει: πρόσβαση σε ασφαλή, λειτουργική μετακίνηση, και πραγματικές εναλλακτικές διαδρομές — όχι μια πόλη-παγίδα που πληρώνουν οι πιο άτυχοι τροχοί της αμάξης.

Γιατί αν δεν αλλάξει κάτι, τότε ο Μαραθώνιος θα συνεχίσει να είναι ένα μεγάλο “θέαμα” που χορηγείται από αυτούς που δεν έχουν καμία επιλογή.

Και αυτό δεν είναι γιορτή. Είναι αδικία.

---

Ο Άρης Νότης είναι δημοσιογράφος, συγγραφέας και εκδότης του ηλεκτρονικού περιοδικού ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΥΕΞΙΑ. Με εξειδίκευση στην υπνοθεραπεία και τον νευρογλωσσικό προγραμματισμό, προσεγγίζει θέματα προσωπικής ανάπτυξης, ενώ παράλληλα παρουσιάζει συνεντεύξεις και ποικίλη ύλη που εμπνέει και ενημερώνει. Για συνεντεύξεις, συνεργασία ή σχόλια: arionasorama@gmail.com