%20(1).jpg)
Η πρόσφατη αγγελία της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα για την εξεύρεση «Συντονιστή Ασφαλείας» για την Πρέσβειρα Κίμπερλι Γκιλφόιλ, άνοιξε μια μεγάλη συζήτηση γύρω από την αξία της επαγγελματικής φύλαξης στην Ελλάδα.
Με μια πρώτη ανάγνωση, οι απαιτήσεις μοιάζουν με σενάριο ταινίας δράσης, αλλά ο μισθός θυμίζει μάλλον... τυπικό υπάλληλο γραφείου.
Προσόντα που «κόβουν την ανάσα»
Σύμφωνα με την αγγελία, ο υποψήφιος δεν αρκεί να είναι ένας απλός φρουρός. Πρέπει να διαθέτει:
- Πολυετή εμπειρία (τουλάχιστον 4 χρόνια) σε σώματα ασφαλείας ή ειδικές δυνάμεις.
- Διοικητική ικανότητα, έχοντας θητεύσει σε εποπτικό ρόλο.
- Εξειδικευμένες γνώσεις στην αντιμετώπιση εχθρικών επιθέσεων και στις πρώτες βοήθειες.
- Πιστοποιήσεις αμυντικής οδήγησης και οδήγησης σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης.
- Άριστη γνώση Αγγλικών και βαθιά γνώση της λειτουργίας των ελληνικών αρχών.
Με λίγα λόγια, αναζητείται ένας άνθρωπος που μπορεί να σχεδιάσει επιχειρήσεις, να οδηγήσει σε καταδιώξεις, να προσφέρει ιατρική βοήθεια υπό πίεση και να συντονίζει διεθνείς επαφές.
Η Μισθολογική Παραδοξότητα
Το σημείο όπου η πραγματικότητα συγκρούεται με την αγγελία είναι η αμοιβή.
Τα 23.347 ευρώ μικτά ετησίως μεταφράζονται σε περίπου 1.250 – 1.300 ευρώ καθαρά το μήνα (σε καθεστώς 14 μισθών).
Εδώ προκύπτει το μεγάλο ερώτημα: Ποιος πραγματικός επαγγελματίας με αυτά τα προσόντα θα δεχόταν αυτή την αμοιβή;
- Η Σύγκριση με την Ελεύθερη Αγορά: Στον ιδιωτικό τομέα, η φύλαξη υψηλών προσώπων (VIP Protection) για άτομα τέτοιου βεληνεκούς αμείβεται συνήθως με ποσά που ξεκινούν από τις 3.000€ και μπορεί να ξεπεράσουν τις 5.000€, ειδικά όταν απαιτείται 24ωρη ετοιμότητα και εξειδικευμένες γνώσεις τακτικής.
- Το Παράδοξο της Γεωγραφίας: Ακόμα και σε γειτονικές αγορές με παρόμοιο κόστος ζωής, όπως η Κύπρος, ένας απλός φρουρός σε πόστο ρουτίνας μπορεί, με ορισμένες υπερωρίες, να αγγίξει ή και να ξεπεράσει τα 1.400€ καθαρά. Το να ζητάς από έναν «Executive Coordinator» στην Αθήνα να αμείβεται με λιγότερα από έναν στατικό φρουρό στη Λευκωσία, είναι το λιγότερο οξύμωρο.
Γιατί «χτυπάνε» χαμηλά οι Πρεσβείες;
Η εξήγηση κρύβεται στη γραφειοκρατία.
Οι πρεσβείες χρησιμοποιούν το λεγόμενο Local Compensation Plan, το οποίο υπολογίζει τους μισθούς με βάση τους μέσους όρους της τοπικής αγοράς, χωρίς συχνά να συνυπολογίζει το ειδικό βάρος του κινδύνου.
Επιπλέον, ποντάρουν στο «Brand Name».
Η προϋπηρεσία στην αμερικανική διπλωματική ασφάλεια θεωρείται «χρυσό» διαπιστευτήριο.
Ωστόσο, αυτό δημιουργεί ένα επικίνδυνο κενό:
> Αν ένας επαγγελματίας έχει όντως τα προσόντα που ζητούνται, είναι σχεδόν βέβαιο ότι εργάζεται ήδη κάπου αλλού με πολύ καλύτερες απολαβές.
Συμπέρασμα
Η περίπτωση της Κίμπερλι Γκιλφόιλ αναδεικνύει μια στρέβλωση: την προσπάθεια απόκτησης υπηρεσιών «ελίτ» με τιμές «μαζικής παραγωγής».
Όταν πρόκειται για την ασφάλεια προσώπων που αποτελούν διεθνείς στόχους, η λογική του «φθηνού αλλά επώνυμου» ίσως είναι ένα ρίσκο που δεν συνάδει με το επίπεδο των προσόντων που αναγράφονται στο χαρτί.
Στην ασφάλεια, όπως και στη ζωή, ό,τι πληρώνεις παίρνεις – εκτός αν ελπίζεις ότι το γόητρο μπορεί να πληρώσει τους λογαριασμούς ενός επαγγελματία της πρώτης γραμμής.
---
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου