Δεν κατέρρευσαν μόνο οι οικονομίες τα τελευταία χρόνια — κατέρρευσαν και άνθρωποι. Όχι επειδή δεν άντεχαν, αλλά επειδή έμαθαν, σιγά-σιγά και ύπουλα, να σταματούν να προσπαθούν. Από την αφθονία στην ανέχεια, από την ελπίδα στην παραίτηση, χιλιάδες ζωές μπήκαν σε παύση. Όμως η μεγαλύτερη απώλεια δεν είναι το εισόδημα· είναι η πίστη πως δεν μπορείς να ξανασηκωθείς. Κι αυτή είναι που πρέπει να ξανακερδηθεί.
Σήμερα υπάρχουν άνθρωποι στην ανέχεια που μεγάλωσαν στην αφθονία. Άτομα που δεν στερήθηκαν και δεν στέρησαν από τους δικούς τους ό,τι επιθυμούσαν. Άνθρωποι που ξαφνικά η έλλειψη έγινε κανόνας στη ζωή τους, χωρίς οι ίδιοι να αισθάνονται ότι το προκάλεσαν κάνοντας κάτι λάθος.
Από τη μια στιγμή στην άλλη συρρικνώθηκε το εισόδημά τους, ή και μηδενίστηκε ακόμα, γιατί έκλεισαν το μαγαζί τους κι αποπάνω είναι και χρεωμένοι σε εφορία, ταμεία κ.λπ.
Άλλοι αναγκάστηκαν να βγουν στη σύνταξη υπολογίζοντας ότι θα τα καταφέρουν και με λιγότερα.
«Δε βαριέσαι, κρίση είναι θα περάσει, ας κάνουμε υπομονή».
Η κρίση δεν πέρασε, η σύνταξη πετσοκόφτηκε πολλές φορές, η υπομονή έγινε κατάθλιψη, η κατάθλιψη έφερε απελπισία και η απελπισία οδήγησε άλλους σε αυτοχειρία και άλλους σε... κοινωνική αναπηρία.
Η Δόκτωρ Περτ, σπουδαία ψυχίατρος-ερευνήτρια, έκανε ένα πείραμα μ' ένα ποντίκι σ' ένα κλουβί.
Με γυμνό καλώδιο με ηλεκτρικό ρεύμα άγγιξε το πоντίκι κι εκείνο την πρώτη φορά τινάχτηκε και πετάχτηκε απέναντι, στον τοίχο του κλουβιού του.
Τη δεύτερη φορά το ίδιο, αλλά την τρίτη και τέταρτη φορά το τίναγμα του ήταν μικρότερο. Την ένατη φορά το ποντίκι δεν αντέδρασε καθόλου. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πόναγε, αλλά είχε βεβαιωθεί ότι ήταν μάταιη η παραμικρή προσπάθεια.
Οι οικονομικά ανάπηροι χρειάζεται να ξυπνήσουν από τον λήθαργο που τους έχει ρίξει το καθεστώς με τα απανωτά κτυπήματά του.
Συζητήστε υπομονετικά μαζί τους και φυτέψτε τους τον σπόρο της ελπίδας να βρουν ξανά τη χαμένη τους ταυτότητα και να πάρουν πίσω τη ζωή τους.
Οι άνθρωποι αυτοί δεν χρειάζονται επιδόματα και ελεημοσύνες. Η ελεημοσύνη είναι «νοητικό ναρκωτικό» που εθίζει το άτομο να περιμένει τη δόση του. Η αυτοπεποίθησή του έχει πιάσει πάτο. Η αυτοεικόνα του είναι θολή. Σε αυτά χρειάζεται βοήθεια.
Έχει ανάγκη από ενθάρρυνση, ευκαιρίες για δράση, να ξεκινήσει να παράγει ξανά έργο. Οποιοδήποτε έργο που θα τον ξεκολλήσει από τον βάλτο της απραξίας του.
Δεν πιστεύω στους μακροχρόνιους ανέργους, νομίζω ότι είναι άτομα που θέλουν να επιβάλλουν υπηρεσίες που η κοινωνία δεν χρειάζεται.
Συνήθως είναι εγωιστές, και ο εγωισμός είναι κακή αυτοεικόνα. Πιστεύω σ' αυτούς που προσαρμόζουν τις υπηρεσίες τους στις ανάγκες της κοινωνίας. Αυτοί είναι χρήσιμοι και γι' αυτό αμείβονται.
Ένα μεγάλο πανό στην είσοδο μιας παραγκούπολης στη Γουατεμάλα γράφει: «Το να μην έχεις τίποτε δεν είναι λόγος να μην κάνεις τίποτε».
Και οι κάτοικοι αντέδρασαν. Έφτιαξαν από τα σκουπίδια στη χωματερή που ζούσαν μουσικά όργανα και έπαιξαν μουσική, έκαναν και συναυλία και έγινε παγκόσμιο γεγονός με χιλιάδες πολίτες.
Η έννοια της ασφάλειας και της μονιμότητας έχουν χάσει πια τη σημασία που τους δίναμε κάποτε. Οι ρυθμοί της εξέλιξης έχουν επιταχυνθεί τόσο, που οι περισσότεροι αδυνατούν να προβλέψουν τη συνέχεια.
Στο τελευταίο μου βιβλίο, Το μέλλον ήρθε πιο νωρίς, για υπότιτλο έχω το εξής: «Αν νομίζεις ότι ξέρεις τις απαντήσεις, η ζωή σου αλλάζει τις ερωτήσεις».
Δεν επιζητώ να είμαι πάση θυσία ασφαλής και να κάνω το ίδιο πράγμα ακόμα κι αν δεν είναι απαραίτητο.
Προτιμώ να ζω ανασφαλής, αλλά με τη βεβαιότητα πως ό,τι κι αν γίνει θα μπορώ να προσαρμόζομαι κάθε φορά με τον καλύτερο τρόπο. Προσαρμογή μπορεί να σημαίνει και αντίσταση. Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου δεδομένο. Σημαίνει και «ευλυγισία» σκέψης.
Δεν είμαι προβλέψιμος και δεν αισθάνομαι μόνος. Πιστεύω πως υπάρχουν κι άλλοι σαν κι εμένα, και δεν με ενδιαφέρει αν είναι πολλοί, αρκεί να ενωθούμε -τότε μόνο θα έρθει η αλλαγή.
Τις τάσεις κάθε κοινωνίας τις διαμορφώνουν οι λίγοι θετικοί σκεπτόμενοι και όχι οι παθητικοί ή αδιάφοροι, κι ας είναι περισσότεροι.
Είμαι εδώ πάντα εκφράζοντας τις απόψεις μου και όποιος θέλει να επικοινωνήσει μαζί μου.
Οι ευχές, όπως και οι πορδές, δεν βάφουν αβγά.
(Από το βιβλίο "ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΣΟΥ"
εκδόσεις ΚΡΙΤΟΝΟΥ)
✴️✴️✴️✴️✴️✴️✴️✴️✴️✴️✴️✴️✴️✴️✴️
Ο Παναγιώτης Μεταξάτος, γεννημένος στην Κεφαλονιά, είναι κορυφαίος εκπαιδευτής της μεθόδου Silva για πάνω από 40 χρόνια, με διακρίσεις όπως το World Cup και το President Cup.
Με σπουδές στα Οικονομικά, Μάρκετινγκ, Ατομική Ψυχολογία και διδακτορικό στον Ψυχοπροσανατολισμό, έχει αφιερώσει τη ζωή του στην προώθηση της προσωπικής ανάπτυξης και της νοητικής ενδυνάμωσης. Ως συγγραφέας 4 βιβλίων και εκπαιδευτής υπνωτιστών, έχει δημιουργήσει διάφορα σεμινάρια, όπως το “Graduate” και το “Ύπνωση για Όλους”.
Παράλληλα, έχει διατελέσει σύμβουλος και εκπαιδευτής σε θέματα Μάνατζμεντ και Μάρκετινγκ σε γνωστές σχολές, ενώ υπήρξε ιδρυτής και μέτοχος σε μεγάλους εκδοτικούς οίκους στην Ελλάδα. Στην Κεφαλονιά, με τη σύζυγό του, έχει δημιουργήσει το πρόγραμμα “Αναγέννηση” για πνευματική και σωματική αποτοξίνωση.
Ως παραγωγός βιολογικού ελαιολάδου, έχει βραβευτεί για την εξαιρετική ποιότητα του ελαιολάδου του από το Πανεπιστήμιο Αθηνών το 2018. Επιπλέον, είναι ενεργός στον αγροτουρισμό ως πρόεδρος της Ομοσπονδίας Αγροτουρισμού Ιονίου και συμμετέχει σε πολλούς οργανισμούς και δίκτυα αγροτουριστικών επιχειρήσεων.
Μέσα από τη διδασκαλία της μεθόδου Silva, έχει βοηθήσει χιλιάδες ανθρώπους να βελτιώσουν τη ζωή τους μέσω της νοητικής χαλάρωσης και της προσωπικής ανάπτυξης.
Περισσότερα για τη μέθοδο Σίλβα εδώ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου